توضیحات آواز "زمستان است" از زبان استاد شجریان

اولین اجرای شعر نو:

]سال ۱۳۵۴ شعرپرکن پیاله را“را خواندم که برای همین کار اعتراضات فراوانی را به جان خریدم.اما اجرای زمستان به نظرم به جوهره موسیقی شعر نو بسیار نزدیکتر است.البته شنونده های ما عادت کرده اند،وقتی گوشه داد را میشنوند در دستگاه ماهور فرود بیاید،این بار باید اندکی بیشتر به ذهن خود فشار بیاورند،که البته در دراز مدت و با تکرار اینگونه ابداعات طبیعی است که گوش آنها هم به آن عادت خواهد کرد و آن احساس غریبگی اولیه جای خود را به حس آشنا خواهد داد[

 

کنسرت "زمستان" و احساس سردی رابطه ها:

]من در کنسرت زمستان سعی کردم همچون شعر،سردی رابطه ها را با زبان آواز بیان کرده باشم.البته در این زمینه اختراع خاصی صورت نگرفته است،بلکه براساس همان چیزی که در موسیقی آوازی ما وجود داشته والبته با اندکی تغییر ،دو گوشه از دستگاه مختلف را برای این کار در نظر گرفتم.این نکته را هم توضیح بدهم که پیش از این،قطعه داد و بیداد(داد در دستگاه ماهور و بیداد در دستگاه همایون) را آقای علیزاده ساخته بودند و پیشنهاد دادند روی آن شعری با آواز خوانده شود،که من ابتدا فکرم روی غزل بود،اما پس از گذشت چند مدتی به فکر افتادم که زمستان اخوان ثالث را همراه با آن به آواز درآورم.یکی دو جلسه تمرین کردیم،متوجه شدیم که کار خوبی خواهد شد که ابتدا کنسرت آن را اجرا نمودیم و سپس به صورت نوار ان را منتشر کردیم

 

 

باز هم "زمستان":

راستش،من خیلی تحت تاثیر کلام شعر ]زمستان[ قرار گرفتم،به نحوی که میتوانم بگویم،در هیچ یک از کنسرتهایم،اینگونه تحت تاثیر فضای شعر قرار نگرفته بودم. گاه که کنسرت تمام میشد،سردی زمستان و کوتاهی سقف آسمان را در وجودم حس میکردم.اینگونه،شعر مرا با خود میبرد.چون حال و هوایی که در صحنه در من ایجاد میشد،وضعیت و حال و حس همان مردم زمستان زده را تداعی میکرد و گویی من هم یکی از مجموعه مردمان زمستان زده بودم

/ 0 نظر / 65 بازدید